Ήταν μία ωραία ήμέρα, με ήλιο και δροσιά και είπαμε να ξεφύγουμε από την άκρατη μιζέρια που μαστίζει την Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες. Αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, κάπου στα Σπάτα. Φτάνοντας, διαπιστώσαμε ότι όλος ο κόσμος το γνώριζε εκτός από εμάς... Χιλιάδες ο λαός, εκατομμύρια τα παιδάκια και μέσα σε όλους αυτούς και κάποιοι οπαδοί γνωστής "μεγάλης" ποδοσφαιρικής ομάδας που γιόρταζαν ανάμεσα στα ζώα του πάρκου κάποια δικιά τους εορτή...

Ένα τσούρμο παιδιά απέναντι από τη Βουλή. Πότε από δω, πότε από κει, μάζευαν πέτρες και νεράτζια από το δρόμο και τα πετούσαν στους αστυνομικούς, που έστεκαν σαν στρατιωτάκια ακούνητα. Δυο, τρεις, πέντε, δέκα, ξεμύτιζαν σαν πιόνια, τους πλησίαζαν, τους έβριζαν, κορίτσια αγόρια, ώσπου έσκαγε ένα δακρυγόνο και διαλύονταν στην ομίχλη. Δεν πήγαιναν μακριά, παρά μόνο κάθονταν σε ημιανάπαυση που δήλωνε παύση των εχθροπραξιών. Δεν υπήρχε διάθεση μάχης.  Διαβάστε και δείτε την συνέχεια, εντός...

Δείτε τον κόσμο μας από ψηλά, δείτε τον από δύο οπτικές γωνίες συγχρόνως. Απολαύστε την Ακρόπολη πετώντας από πάνω της ή θαυμάστε το Σινικό τείχος με διαφορά ενός κλικ... Και αν δεν σας αρέσει να ονειροβατείτε, απλώς βρείτε εύκολα τον προορισμό σας μέσα στην δαιδαλώδη Αθήνα  (ή όπου αλλού) εύκολα και πολύ κατατοπιστικά...

Υπάρχουμε κοντά δύο χρόνια. Ξεκινήσαμε και συνεχίζουμε εντελώς ερασιτεχνικά και παρεϊστικα. Στην διαδρομή αυτή νέοι φίλοι ήρθαν κοντά μας, άλλοι, παλαιοί, αποχώρησαν. Όπως ακριβώς και στην πραγματική ζωή που τίποτα δεν είναι σίγουρο και τίποτα δεν μένει σταθερό για πάντα. Πάνω από όλα κυνηγήσαμε λυσσαλέα να προσεγγίσουμε αυτό που κατά την γνώμη μας θεωρείται "όμορφο", είτε αναφέρεται σε κείμενα, είτε σε φωτογραφίες είτε ακόμη και στην αυτή εμφάνιση του In Nomine. Αν το έχουμε επιτυχεί ως τώρα, μένει να κριθεί από όσους μας παρακολουθούν, εμείς πάντως από την μεριά μας είμαστε ευχαριστημένοι επειδή κάναμε ότι μπορούσαμε για αυτό.

Από τα αρχεία του Ξέναρχου, ξεπήδησαν αυτή τη φορά αρώματα... Αρώματα που μας ταξιδεύουν στα βάθη του χρόνου, στα διαφορετικά μήκη και πλάτη μεγάλων πολιτισμών που, σφράγισαν έννοιες και γνώση μέσα σε ακόρεστα έλαια.  Η παρουσία των αρωμάτων ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, με ιδιαίτερη σημασία και συγκεκριμένο σκοπό. Η αρωματοποιία ήταν και παραμένει τέχνη. Και όχι μόνο. Διαβάστε περισσότερα για το θέμα στην παρουσίαση που ακολουθεί.

"...Η ανατροπή του μονισμού ήταν ακριβώς ο στόχος του Λεύκιππου και του Δημόκριτου. Το κατάφεραν με ένα κομψό τρόπο, εφευρίσκοντας την ιδέα των ατόμων, για την οποία και είναι ακόμα γνωστοί. Ο Δημόκριτος ξεκίνησε με τον ορισμό της έννοιας του χώρου πάνω στον οποίο θα στήριζε τις υποθέσεις. Αντί για μια ιδιότητα της ύλης που περιγράφει την έκτασή της, ο Δημόκριτος χαρακτηρίζει το χώρο σαν ένα σκεύος υποδοχής στατικών και κινούμενων αντικειμένων, το οποίο (κάτω υπό ορισμένες προϋποθέσεις) μπορεί να είναι εντελώς άδειο..." ΑΑκόμη ένα επιστημονικό άρθρο από τον κ. Κουλούρη. Πρόκειται για μία ιστορική αναδρομή στην αναζήτηση του ατόμου, της ίδιας της βασικής και θεμελιώδους ουσίας του Σύμπαντος. Απολαύστε το.

Με ιδιαίτερη χαρά το In Nomine παρουσιάζει εκτεταμένα αποσπάσματα από το καινούριο βιβλίο του Πολύκαρπου Παριορίτσα (κυκλοφορεί από την Δευτέρα, 13 Οκτ 2008, εκδόσεις Ενάλιος) με τίτλο "Ματωμένες Ασπίδες". Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα γεμάτο δράση, ιστορικά δεδομένα και Ελληνικές αρετές (ιστορικά καταγεγραμμένες). Ευχαριστούμε τον Π. Π. για την παραχώρηση των αποσπασμάτων του βιβλίου του και του ευχόμαστε καλή και διαρκή επιτυχία σε αυτήν και τις επόμενες συγγραφικές του δραστηριότητες.

Εωσφόρος: Ένας αρχέγονος νέος αναζητά την δικαίωσή του:"...Διότι δυστυχώς, για όσους παραμένουν ακόμη στα θλιβερά γρανάζια της νοσηρής και ανόσιας προπαγάνδας τους, το όνομα Εως – φόρος (ο φέρων την Ηώ = αυγή) είναι συνώνυμο ενός μοχθηρού τύπου με κέρατα στο κεφάλι, «σατανικό» βλέμμα και φωτιές της κολάσεως!.."  Ο Θέσπης, καλός και παλιός διαδικτυακός φίλος και δυνατός γνώστης τόσο των Ελληνικών όσο και των Καθημερινών , μας μιλάει σε αυτό το άρθρο του για τον Εωσφόρο. Για να θυμηθούν μερικοί, που δεν θα έπρεπε να έχουν ξεχάσει, αυτόν τον "αρχέγονο νέο" που "αναζητά την δικαίωσή του". Λείπουν τόσο περιεκτικά κείμενα από το Δικτύο και είναι τιμή μας που δημοσιεύουμε ένα τέτοιο στο In Nomine....