ΟΡΦΙΚΟΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

[Λυκόφρων]

ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΘΕΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΒΟΛΗ / ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ (ΚΑΙ ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ) ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΦΙΚΗ - ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ - ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ. ΕΥΝΟΗΤΟΝ ΟΤΙ Η ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΕΝΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤ' ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΑΥΤΟΥ. ΕΞ ΑΛΛΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΣΕΣ ΕΙΣ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΝ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΠΟΨΕΙΣ, ΠΑΡΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ (ΔΙΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΕΣ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ) ΘΕΣΕΙΣ. ΘΕΜΙΤΗ Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΟΝΙΜΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΟΤΗΤΟΣ, ΤΗΣ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ / ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ.

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ, ΚΑΤΕΣΤΗ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ, ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ, Η ΑΠΑΛΟΙΦΗ ΤΟΥ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΤΕΘΕΝΤΟΣ ΕΔΩ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ.

[APLOS]

Αν και το συγκεκριμένο κείμενο υπάρχει και στο site που αναφέρεις έκανες πολύ καλά που το έβαλες και εδώ ώστε να το έχουμε ανά πάσα στιγμή προσβάσιμο.

ΥΓ. Πολύ καλή δουλειά οι φωτογραφίες της Ελευσίνας που έβαλες στην gallery. Με καθήλωσαν αρκετή ώρα στο να τις κοιτάζω 

[Λυκόφρων]

Σπυρίδων Νάγος (13.8.1868 - 4.9.1933) ... Ο ΝΕΟΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ

[Λυκόφρων]

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ...

ΠΑΡΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΙΔΩΛΙΩΝ ΛΑΤΡΕΥΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ / ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΩΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ.

ΕΙΔΙΚΩΤΕΡΑ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 1 ΕΙΔΩΛΙΟΥ / ΕΚΘΕΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ :

Ειδώλιο ανδρικής μορφής στην χαρακτηριστική στάση του λατρευτή, εξαιρετικό έργο της χαλκοπλαστικής των νεοανακτορικών χρόνων στην περίοδο της μεγάλης ακμής της. Έχει κατασκευασθεί με χύτευση και σώζεται ακέραιο. Ο νεαρός άνδρας, που παριστάνεται σε στάση προσοχής, έχει λεπτό και ψηλό σώμα, φοράει το τυπικό μινωικό περίζωμα, ένα απλό περιδέραιο στον λαιμό και κρίκους στα πόδια. Η κίνηση που τον χαρακτηρίζει ως λατρευτή είναι το ανασηκωμένο δεξί χέρι, το οποίο ακουμπά στο μέτωπο, χειρονομία που εκφράζει δέος και χαιρετισμό μπροστά στην θεότητα, ενώ το αριστερό παραμένει προσκολλημένο στο σώμα. Κύρια χαρακτηριστικά της μορφής είναι ο χιασμός των κινήσεων, η έντονη απόδοση των μυών, η έκφραση της εσωτερικής δύναμης που δηλώνεται με το τίναγμα του σώματος προς τα πίσω και το τέντωμα των ποδιών, η λεπτομέρεια στην απόδοση της κόμμωσης και ο πλούσιος στολισμός με κοσμήματα. Παρόμοια σύγχρονα ειδώλια έχουν βρεθεί και σε άλλες περιοχές της Κρήτης.

ΠΗΓΗ : http://odysseus.culture.gr/h/4/gh430.jsp?obj_id=7903

ΤΑ ΛΟΙΠΑ 2 ΕΚΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

ΠΗΓΗ : http://www.geocities.com/athens/delphi/3728/koryf.html

[Λυκόφρων]

ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Η πνευματική έννοια των Θεών της Αρχαίας Ελλάδος δεν είναι δυνατόν να ευρίσκεται εις το περιεχόμενον των πανηγύρεων, εις τας όποιας πρωτίστως επιζητείται να θεραπεύεται η λαϊκή φαντασία και να δημιουργείται η λαϊκή πίστις. Η πνευματική έννοια του Διονύσου δεν δύναται ει μη να ευρίσκεται εις την αλληγορίαν της γεννήσεως αυτού και εις το έργον του επί της ανθρωπίνης ψυχής.

Διά της κατανοήσεως αυτών φρονώ, ότι ο άνθρωπος δύναται να καταστή γνώστης των λειτουργιών του πνεύματος και διά της γνώσεως του ταύτης ευτυχής εις τον επίγειον αυτού βίον.

Ο Διόνυσος είναι τέκνον του Θεού Διός και της Νύμφης Σεμέλης. Η Σεμέλη ήτο θυγάτηρ του κτίσαντος τας επταπύλους Θήβας Κάδμου. Ο Κάδμος είναι το σύμβολον του Ηλιακού φωτός ίου ερχομένου και απ' ευθείας και διά των πλανητών προς δημιουργίαν του ανθρωπίνου οργανισμού. Ο αριθμός 7 των πυλών των Θηβών καθιστά κατάδηλον την εξήγησιν ταύτην περί Κάδμου.

Η δημιουργία του ανθρωπίνου οργανισμού είναι αποτέλεσμα συνεργασίας της ουσίας της Γης και του φωτός του Ήλιου.

Η Σεμέλη είναι το ψυχικόν ανθρώπινον πλάσμα το οποίον έρχεται σε ερωτικάς σχέσεις προς τον Θεόν του Ουρανού Δία, προς το Θείον δηλαδή Ουράνιον πρωταρχικόν Πυρ, εις την ισχύν του οποίου οφείλονται πάσαι αι συγκροτήσεις και μεταμορφώσεις των κόσμων. Εκ της προς τον Θεόν Δία επαφής της Σεμέλης, προκύπτει η προς αυτήν μετάδοσις του Θείου Πυρός, εκ της οποίας η απαρχή του εξελικτικού σταδίου του ανθρώπου.

Εις την αλληγορικήν ταύτην έννοιαν ευρίσκεται ότι ο Θεός Ζευς ο οποίος ήλθεν εις μϊξιν με την Νύμφην Σεμέλην, την ανθρωπίνην υπόστασιν, είναι αυτό τούτο τον Θείον Πυρ, το πληρούν τας μεταξύ των Ουρανίων σωμάτων χώρας, εις τας οποίας δεν υπάρχει τιτανική, δηλαδή υλική ουσία.

Έκαστη ακτίς του Πυρός τούτου ερχόμενη εις την Γην, έρχεται μεταμορφωμένη. Το περιβάλλον της Γης αναγκαίως την μεταμορφώνει.

Η Νύμφη Σεμέλη όμως δεν αρκείται να έρχεται προς αυτήν ο Ζευς μεταμορφωμένος. Παροτρύνει και ζητεί παρ' αυτού την υπόσχεσιν να εμφανισθή ούτος ενώπιον της, ως εμφανίζεται προς την σύζυγόν του Ήρα. Ο Θεός Ζευς συνεπής προς ό,τι υπεσχέθη εμφανίζεται προ της Σεμέλης με πλήρη την Ουρανίαν περιβολήν του. Μη δυναμένη όμως αυτή να ανθέξη προ της απείρου λάμψεως του Ουρανίου Πυρός κατακαίεται υπό τούτου.

Η Σεμέλη έφερεν εν τη γαστρί της τον αποτέλεσμα των ερώτων της προς τον Δία. Έπρεπε τούτο να σωθή. Η ελθούσα προς τον ψυχικόν άνθρωπον ακτίς του Ουρανίου Πυρός και γονιμοποιηθείσα εις εν έμβρυον, δεν έπρεπε να απολεσθή, διότι η ακτίς αύτη θα απετέλει εφ' εξής την βάσιν μιας νέας δημιουργίας.

Σπεύδει λοιπόν ο Ζευς, αποσπά από την καιομένην Σεμέλην τον εν γαστρί αυτής έμβρυον, διανοίγει τον μηρόν αυτού και τον τοποθετεί εκεί προς περαιτέρω κυοφορίαν. Το έμβρυον τούτο είναι πλέον φύσεως διττής. Φέρει τον σπέρμα του Ουρανίου θεού αλλά και κληρονομίαν την φύσιν της μητρός του.

Το θείον έμβρυον αποτελειώνει την κυοφορίαν του εντός του μηρού του Διός και εκείθεν γεννάται ο Διόνυσος, όπως κατ' ανάλογον τρόπον συνετελέσθη η γέννησις της θεάς της σοφίας Αθηνάς.

Η γέννησις του Διονύσου και της Αθηνάς αποτελούν εν τη διατυπωθείση παραδόσει τα πλέον αξιοσπούδαστα μέρη αύτης, διότι ταύτα αποκαλύπτουν τα αίτια της ανθρωπίνης διανοήσεως και τους νόμους της αναπαραγωγής των ιδεών και της απείρου αυτών διαιωνίσεως.

Αποτελούν την εμφάνισιν των πνευματικών νόμων οι όποιοι καθιστούν το ατομικόν πνεύμα αιώνιον.

Αλλ' επιπλέον η γέννησις του Διονύσου φέρει εις ημάς την έννοιαν των μέσων διά των οποίων θα δυνηθή η ανθρώπινη ψυχή να έλθη εις αδιάσπαστον σύνδεσιν προς την πρωτίστην ουσίαν την οποίαν αλληγορεί ο θεός Ζευς, εκ της οποίας και μόνης συνδέσεως θα επιτύχη την μεταβολήν της γηίνης αυτής φύσεως, θα αποθάλη τα ελαττώματα της φύσεως ταύτης, και ούτω θα εκδήλωση την πλήρη αύτης ελευθερίαν η οποία θα της επιτρέψη την πτήσιν προς τας χώρας του φωτός, εις τας οποίας βασιλεύει η πραγματική χαρά, η πραγματική ευδαιμονία και η πλήρης ευθυμία.

Ο Διόνυσος γενόμενος έφηβος εξεδήλωσεν όλη την χαράν και ευθυμίαν, αλλά επί πλέον και κάποιαν αμεριμνησίαν, την οποίαν εκδηλούμεν πάντες εμείς οι άνθρωποι προκειμένου περί της περαιτέρω ημών πνευματικής τύχης.

Η αμεριμνησία του Διονύσου προέρχεται εκ της κληρονομικής φύσεως της μητρός του. Ευρισκόμενος όμως εν τη καταστάσει ταύτη δέχεται ξαφνικά την επίθεσιν των Τιτάνων οι οποίοι και τον εθανάτωσαν.

Διεμέλησαν τον σώμα του, τον διεμοιράσθησαν μεταξύ των και έλαβον έκαστος εν μέρος. Διά του τοιούτου διαμελισμού οι Τιτάνες αφ' ενός θα ημπόδιζον την υπό του Διονύσου μετάδοσιν ιδεών και μέσων ικανών να ωθήσουν την ανθρωπίνην ψυχήν προς την ελευθερίαν, αφ' έτερου εις την υπόστασίν του υπήρχε σπέρμα θείου Πυρός να εμβολιάσουν την φύσιν αυτών, όπως καταστή ισχυρότερα εις μέλλοντας πνευματικούς αγώνας.

Βλέπομεν και εδώ την εικόνα της προσπάθειας του ανοήτου πνεύματος, του ζητούντος να γίνη ισχυρόν δι' εκτρόπων μέσων. Τον φόνον του Διονύσου αντιλαμβάνεται η θεά της Σοφίας Αθηνά, ή οποία σπεύδει και σώζει την καρδίαν αυτού.

Σώζει δηλαδή το μέρος εκείνο εις τον οποίον κατά τους αρχαίους σοφούς έχει έδραν η ψυχή. Την διασωθείσαν καρδίαν προσκομίζει η Θεά της Σοφίας προς τον πατέρα των αθανάτων, ο οποίος κατά την εμήν γνώμην, δεν εθλίβη διά τον θάνατον του υιού του.

Αντιθέτως του παρεσχέθη η ευκαιρία να αναγέννηση εν τη φύσει αυτού, εκ της διασωθείσης καρδίας, ένα νέον αθάνατον Διόνυσον.

Η εικών της αλληγορίας της αναγεννήσεως του Διονύσου υπό του πατρός των αθανάτων, αποτελεί ένα από τα μεγαλουργήματα της διανοήσεως των αρχαίων προγόνων μας και παρέχει πλήρη την έννοιαν της μεταμορφώσεως της ανθρωπίνης ψυχής και της εισόδου της εις την αθανασίαν.

Τον φόνον του Διονύσου παρεμφερώς ευρίσκομεν και εις άλλας ανατολικάς παραδόσεις.

Η Ελληνική όμως παράδοσις είναι επικρατέστερα, διότι εις την έννοιαν των επτά Τιτάνων αποκαλύπτει και τας σχέσεις αύτων προς τας επί του κόσμου επιδράσεις των επτά πλανητών. Ο εκ νέου γεννηθείς εκ της φύσεως του πατρός των αθανάτων Διόνυσος, είναι αθάνατος, ως αθάνατος δε λαμβάνει μέρος εις την κατά των Τιτάνων πάλην των αθανάτων και αναδεικνύεται μετ' εκείνων νικητής.

Ο Νέος Διόνυσος δεν φέρει πλέον μετ' αυτού τίποτα το φθαρτόν και δια τούτο παραμένει εν Ολύμπω και εκείθεν εξασκεί το έργον αυτού προς το ανθρώπινον γένος.

Εις τον σημείον τούτο θα μου επιτρέψετε να επιμείνω ολίγον και να είπω ολίγας λέξεις περί Τιτανομαχίας εν τη οποία, κατ' εμέ, περικλείονται ύψισται αλήθειαι. Προ της Τιτανομαχίας, ο κόσμος διεκυβερνάτο υπό της βασιλείας των Τιτάνων. Η βασιλεία αύτη είχεν ως αρχήν την επιβολήν της βίας επί του ανθρωπίνου κόσμου, ως δικαιοσύνην δε τον δίκαιον του ισχυρότερου.

Ο πνευματικός κόσμος της Γης ευρίσκετο υπό αφόρητον δουλείαν. Η πρόοδος αυτού ήτο προβληματική. Κατέχουσα η βασιλεία αυτή τας Ώρας του Ουρανού ημπόδιζεν πάσαν επαφήν του πνεύματος της Γης προς το πνεύμα του Ουρανού. Κατά της βασιλείας ταύτης των Τιτάνων η οποία εκράτει εις τοιαύτην παθητικότητα το πνεύμα της Γης, επολέμησαν οι Ολύμπιοι και την ανέτρεψαν.

Την Τιτανικήν βασιλείαν διεδέχθη η Βασιλεία των αθανάτων, η οποία και διετύπωσεν νέον σύστημα διακυβερνήσεως του κόσμου. Το νέον σύστημα επεζήτησεν να επαναφέρη τον άνθρωπον εις την φυσικήν του τροχιάν. Κατ' αυτό ο άνθρωπος έδει να προάγεται πνευματικώς. Από τότε ενεφανίσθη η έννοια της δικαιοσύνης και εξεδηλώθη ο σεβασμός προς το ανθρώπινον δίκαιον.

Από τότε ήρξατο διακανονισμός των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και αι ανθρώπινοι κοινωνίαι έσχον την πρώτην αυτών εμφάνισιν.

Δυστυχώς όμως οι άνθρωποι φέροντες τα ελαττώματα της τιτανικής αυτών ουσίας, δεν ηδυνήθησαν να προσανατολισθούν προς την δημιουργηθείσαν νέαν κατάστασιν και τα τιτανικά πάθη και πάλιν επεκράτησαν εις τας σχέσεις αυτών.

Ταύτα εξώθησαν το ανθρώπινον γένος έξω της φυσικής του τροχιάς και δια τούτο εις τας σημερινός κοινωνίας βλέπομεν να επικρατούν αι μέθοδοι των Τιτάνων.

Το φαινόμενον όμως αυτό δεν είναι πραγματικόν. Είναι φαινόμενον κατ' επίφασιν και τούτο καταδηλούται εκ του ότι η εσωτερική ώθησις του ανθρώπου τείνει εις την απελευθέρωσιν αυτού εκ των Τιτανικών παθών.

Αλλ' εκτός τούτου οι διευθετήσαντες την νέαν κατάστασιν Θεοί, εδημιούργησαν και το εποπτικόν σώμα των μοιρών, τας οποίας έθεσαν υπό την άμεσον εποπτείαν του Θεού Έρμου, ο όποιος συγκεντρώνει εις την εξουσίαν του απάσας τας βουλάς των αθανάτων.

Αι μοίραι κλώθουν την ειμαρμένην εκάστου βάσει των παραβάσεων ή μη των φυσικών νόμων. Η ειμαρμένη εκάστου εθίζει ημάς διά των δημιουργημένων παρ' αύτης δοκιμασιών, να αποστρεφώμεθα παν ό,τι αποτελεί πράξιν κολάσιμον προς τους ομοίους μας.

Το αντιπεπονθός περί του οποίου τόση υπό των Πυθαγορείων εξεδηλώθη εκτίμησις, ο Θείος ούτος νόμος της ειμαρμένης εκάστου, αναγκαίως θα μας φέρη εις τον συναίσθημα να μη πράττωμεν τι τον οποίον αδικεί τον πλησίον μας και αναιρεί εν τω προσώπω μας την λειτουργίαν των φυσικών νόμων. Ευτυχείς οι κατανοούντες ότι εις τον κόσμον τούτον πρέπει να βασιλεύη η ευτυχία και η χαρά.

Αλλ' ας επανέλθωμε εις τον περί Διονύσου θέμα ημών.

Ο Διόνυσος εν τη διακυβερνήσει των πνευματικών κόσμων και των ανθρώπων υπό των Ολυμπίων, έχει να εκπλήρωση παμμέγιστον έργον. Το Έργον να δώση εις την ψυχήν του κόσμου την ελευθερίαν αυτής. Πάσαι κατ' ακολουθίαν αι σχέσεις αυτού προς το ανθρώπινον γένος, έχουν τούτον τον σκοπόν.

Την δοξασίαν ταύτην περί Διονύσου πρώτος ο θείος Ορφεύς διετύπωσεν. Τα υπ' αυτού ιδρυθέντα και άλλοτε λειτουργήσαντα μυστήρια, ως αντικείμενον μυήσεως είχον την γέννησιν, τον φόνον, την αναγέννησιν και την επί της ανθρωπίνης ψυχής δράσιν του Διονύσου.

Πάσαι αι εις τα μυστήρια αυτά μυηθείσαι ανθρώπινοι ψυχαί, έπρεπε εν τη ανελίξει αυτών εις την γνώσιν των θείων μυστικών να ακολουθήσουν την οδόν του Διονύσου μέχρι αποθεώσεως αυτών.

Έπρεπε να μάθουν την μυστικήν έννοιαν του χυμού της σταφυλής δια να παρασκευάσουν τα μέσα του εξαγνισμού και της αποθεώσεως.

Ο Διόνυσος ο Ζαγρεύς ήτο το αντικείμενον της λατρείας των Ορφικών φυσιολατρών.

Αλλά τον Διόνυσον ευρίσκομεν και εν τη λειτουργία των Ελευσίνιων μυστηρίων.

Και εκεί κατά πρώτον ο Ίακχος, ο οποίος ανταπεκρίνετο προς την έννοιαν του φονευθέντος Διονύσου υπό των επτά Τιτάνων, απετέλει το αντικείμενον ερεύνης της πνευματικής φύσεως υπό των μυστών της Ελευσίνος.

Αι σχέσεις των ψυχών της Γης προς το φως του Ουρανού, είχον αναλογίαν προς την υπόθεσιν του τέκνου του Διός και της Σεμέλης. Αλλ' εκείνον το όποιον απετέλει εν τη λειτουργία των μυστηρίων της Ελευσίνος το απόρρητον, ήσαν αι σχέσεις προς τον άφθαρτον και αθάνατον Διόνυσον.

Ο Διόνυσος και η Περσεφόνη έρχονται εις γάμου ένωσιν και αυτό δίδει εις την Περσεφόνην το δικαίωμα να εγκατάλειψη τον Θεόν του Άδου Αϊδωνέα.

Εκ του γάμου της μετά του Διονύσου η θυγάτηρ της θεάς Δήμητρος ελευθερούται και αυτό είναι που δίδει εις τον Διόνυσον την επωνυμίαν του Ελευθερέως.

Διόνυσος ο Ελευθερεύς είναι το όνομα παντός ανθρώπου δυνηθέντος να κατανόηση τας δοξασίας των Ιεροφαντών της Ελευσίνος.

Εν τη Ελληνική παραδόσει ο Διόνυσος φέρεται ότι έλαβε και άλλην σύζυγον εκτός της Περσεφόνης.

Γνωρίζει την εις Κρήτην μετάβασιν του Θησέως και τον σκοπόν αύτης. Το έργον του Θησέως άνευ της παρεμβάσεως της Αριάδνης ήτο πολύ δυσχερές.

Η παρέμβασις όμως αυτής διά της προς τον Θησέα χορηγήσεως του μίτου, επέφερε την Νίκην, διότι, ο Μινώταυρος εφονεύθη.

Οι Αθηναίοι απηλλάγησαν του βαρύτατου φόρου και ο Θησεύς επιστρέψας εις τας Αθήνας παρέλαβε μετ' αυτού την Αριάδνην, την αφήκε δε εις την νήσον Άνδρον. Τούτο αντιλαμβάνεται εκ των Ουρανίων του δωμάτων ο Διόνυσος, κατέρχεται και λαμβάνει αυτήν ως σύζυγον. Πόσα δεν μας αποκαλύπτει η υπόθεσις αυτή;

Η φωτεινή ψυχή της Αριάδνης γνωρίζουσα τα μέσα δια των οποίων επιτυγχάνεται η αποθέωσις κατέστησε τον Θησέα νικητήν.

Το έργον της Αριάδνης εκπληροί πάσα φωτεινή ψυχή. Πάσα ψυχή η όποια κατενίκησε τα πάθη της Τιτανικής φύσεως. Το έργον της Αριάδνης είναι έργον το όποιον πρέπει να εκπληρώσει πασά ψυχή εις τον κόσμον τούτον, ίνα δικαιωθή της εκ του Άδου απελευθερώσεως της.

Ο Διόνυσος είναι ο αντιλήπτωρ του έργου των ψυχών αι οποίαι έχουν εξαγνισθεί εκ των μολυσμάτων της κακίας και ο φυσικός ελευθερωτής αυτών.

Τας τοιαύτας ψυχάς τας εγκαθιστά εις τας Ουρανίας χώρας ένθα αποτελούν την ακολουθίαν του. Αλλά διά να γίνουν αι ψυχαί της Γης Νύμφαι, έπρεπε αύται να αποβάλουν όλον τον ρύπον των παθών τα οποία κατακλύζουν τας ψυχάς του κόσμου τούτου.

Σπυρίδων Νάγος

ΠΗΓΗ : http://www.12830.gr/gia-thn-ellhnikh-thrhskeia/aposymbolismos-tou-theou-dionysou.html

[Ελοχίμ]

Πολύ ενδιαφέροντα κείμενα. Και οι φωτογραφίες από την Ελευσίνα, μόνο που θα έπρεπε να έχουν και κάποια επεξηγηματικά σχόλια νομίζω...

[Λυκόφρων]

ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (ΤΟΥ ΕΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ & ΤΩΝ ΕΚΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΚΕΙ ΜΟΥΣΕΙΟΥ) ...

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΦ' ΕΝΟΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ / ΚΕΦΑΛΙΔΟΣ ΕΚΑΣΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΑΦ' ΕΤΕΡΟΥ ΔΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ / ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΤΩΝ ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΩΝ ΠΙΝΑΚΙΔΩΝ (Π.Χ. ΠΑΡΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΤΕΛΕΣΤΗΡΙΟΥ, ΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΙΝΑΚΙΔΩΝ ΠΟΥ ΕΠΕΞΗΓΟΥΝ ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ - ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ - ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΟΣ).

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ...

[APLOS]

ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Πραγματικά άψογος Lykofron

[Λυκόφρων]

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

"... Εξαιρετικώς με ικανοποιεί η μελέτη της Ελληνικής παραδόσεως και η ιδεολογία των εξοχωτέρων αρχαίων Ελλήνων μυστών και φιλοσόφων, ως επίσης και η μέθοδος την οποίαν ηκολούθησαν εις την διατύπωσιν των ιδεών των.

Τούτο νομίζω θα ικανοποιεί πάντα μελετητήν και ερευνητήν των αληθειών της φύσεως, τον απηλλαγμένον από τας δεσμεύσεις της σκέψεώς του και μη δεδουλωμένον εις ιδεολογίας αίτινες είναι αποτέλεσμα φαντασίας και ουχί πραγματικής και αληθούς γνώσεως προερχομένης εξ αυτών τούτων των εκδηλώσεων της φύσεως και του ενεργούντος εν αυτή πνεύματος.

Η αλήθεια της φύσεως και του πνεύματός της διά να γνωσθή δεν πρέπει να συσχετίζεται με προσωπικότητας. Αυτό είναι το μέγιστον σφάλμα, εις το οποίον εδουλώθη η ανθρωπίνη σκέψις και περί του οποίου επιμελώς εφρόντισε η Ελληνική παράδοσις, από τους προϊστορικούς χρόνους, να μην εμφανισθή και εμποδίση την πτήσιν της ανθρωπίνης διανοήσεως.

Δι' αυτόν ακριβώς τον λόγον, η Ελληνική παράδοσις διετυπώθη επάνω εις ζωντανάς εικόνας.

Εις τας εικόνας αι οποίαι εμφανίζουν όλας τας λειτουργίας της πνευματικής φύσεως και αι οποίαι όταν ερευνηθούν επιμελώς, ανοίγουν την οδόν εις την ανθρωπίνην διάνοιαν δια να εύρη και καθορίση την έννοιαν αυτής και τον σκοπόν τον οποίον πρέπει να πληρώση.

Το γεγονός ωσαύτως τούτο, υπαγόρευσε την σύστασιν των Ελληνικών Μυστηρίων, και ως σκοπός των ετέθη η έρευνα και η εξακρίβωσις των εννοιών των εικόνων της Ελληνικής παραδόσεως.

Η μύησις δε των αρχαίων μυστών απεκάλυπτε την πνευματικήν οδόν εις τους μυουμένους, τουτέστιν την αλήθειαν των ενεργειών του πνεύματος, η οποία είχε διατυπωθή εις τας ζώσας εικόνας της Ελληνικής παραδόσεως.

Ο σύγχρονος κόσμος τας εικόνας ταύτας εθεώρησε ως πλάσματα σκέψεως των πρώτων και εν αδυναμία ευρισκομένων ανθρωπίνων διανοιών.

Δεν ηθέλησε μάλιστα ούτε να εισέλθη καν εις την έρευνάν των, διά να διαπιστώση ότι η σοφία των αρχαίων εκείνων Ελλήνων υπήρξεν αποτέλεσμα της αναλύσεως των εννοιών αίτινες είχον διατυπωθή εις τας εικόνας της Ελληνικής παραδόσεως και ότι εκείθεν είχεν εξορμηθή ο Ελληνικός πολιτισμός.

Οι διατυπώσαντες τας θείας αληθείας της πνευματικής φύσεως έζησαν υπό τον Ελληνικόν ουρανόν.

Το γαλανόν αυτού χρώμα και το ακτινοβολούν αυτού φώς επέδρασαν επί τοσούτον της διανοίας των, ώστε η ακτίς της σκέψεώς των διεισέδυσεν μέσα εις τας λειτουργίας της πνευματικής φύσεως.

Εκείθεν ήντλησαν την αλήθειαν την οποίαν εχάραξαν μέσα εις τας ζώσας εικόνας της Ελληνικής παραδόσεως και κατά τρόπον μάλιστα, ώστε να μην δύναται η αμάθεια και η ανοησία των ανθρώπων να την διαφθείρη.

Οι θεοί της Ελληνικής παραδόσεως και ο πνευματικός των Όλυμπος, αποτελούν το αντικείμενον της σπουδής και των νεοτέρων μυστών, εκείνων οίτινες έχουν εξαγνίσει την φύσιν και την διάνοιάν των, εις βαθμόν ώστε αι ακτίνες των να διεισδύουν μέσα εις τας θείας αληθείας.

Ευτυχείς έσονται οι ούτως παρασκευασθέντες.

Τα ανωτέρω εχάραξα ουχί διότι είμαι Έλλην και ευρίσκομαι υπό τας επιδράσεις του Ελληνικού ουρανού, αλλά διότι ήντλησα ταύτα εκ της μελέτης μου επί της Ελληνικής παραδόσεως, η οποία φρονώ ότι θα αποτελέσει σπουδήν εις τους μέλλοντας χρόνους της ανθρωπίνης γενεάς όταν αφυπνισθή από τον ληθαργικόν ύπνον της. Τον ύπνον τον οποίον της επέβαλλον δοξασίαι μη έχουσαι σχέσιν προς την αλήθειαν.

Αι ανωτέρω σκέψεις μου ευρίσκονται έξω των θρησκευτικών αντιλήψεων των ανθρώπων. Περί αυτών ουδέποτε συζητώ."

Σπυρίδων Νάγος

ΠΗΓΗ : http://hellenic-spirit.blogspot.com/2008/03/blog-post_30.html

[Λυκόφρων]

ΒΙΒΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ...

[Λυκόφρων]

ΒΙΒΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ...

[Λυκόφρων]

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΕΡΑ ΑΡΤΕΜΙΔΑ :

http://www.artemisagrotera.org/gr/petition.asp

[Λυκόφρων]

ΒΙΒΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ...

[Λυκόφρων]

ΦΑΝΗΣ - ΜΗΤΙΣ (o) - ΕΡΩΣ - ΗΡΙΚΕΠΑΙΟΣ

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΙΘΕΜΕΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΑΝΑΓΛΥΦΟΥ :

Μαρμάρινο ανάγλυφο (2ος αι. π.α.χ.χ.) στην Μοδένα

Ο Ορφικός Έρως (Φάνης) με ηλιοτροπικά και πανθεϊστικά εμβλήματα. Ο κόσμος σαν ζώνη ελλειψοειδής (σχήμα αυγού) με τα σημεία του Ζωδιακού· πάνω και κάτω τα δύο μισά του Κοσμογονικού Αυγού (βγάζοντας φλόγες)· ανάμεσα ο Φάνης φτερωτός (σαν Έρως)· από το κεφάλι του δέσμες ηλιακές (ηλιοτροπισμός της μορφής)· πίσω από τους ώμους μεγάλο μισοφέγγαρο· με φίδι γύρω στο κορμί (σαν Χρόνος)· κεφάλια τράγου, λιονταριού, κριαριού στην μέση του κορμιού· με το σκήπτρο στ' αριστερό (σαν βασιλεύς του κόσμου) και τον κεραυνό στο δεξί (σαν Ζευς)· με δίχαλα πόδια σαν Παν (θεός Παγκοσμικός)· και, έξω από τον Ζωδιακό, στις τέσσερις γωνίες του αναγλύφου, που λείπουν εδώ, τα κεφάλια των τεσσάρων Ανέμων (σημαντικά για την Oρφική κοσμοθεωρία). Σβησμένη μέσα επιγραφή : Ε]YPHROSY[NE ET] FELIX, κι άλλη από κάτω : P(ecunia) P(osuit) FELIX PATER (ήγουν : Sacrorum).

ΠΗΓΗ : http://www.hellenicpantheon.gr/fanis.htm

[APLOS]

ΦΑΝΗΣ - ΜΗΤΙΣ - ΕΡΩΣ - ΗΡΙΚΕΠΑΙΟΣ

Σχετικά με τη συγκεκριμένη εικόνα οφείλω να ομολογήσω ότι εκεί που πάω να βρω το πλήρες νόημα εκεί το χάνω    Καταλαβαίνω  ότι έχει να κάνει με τον Ορφικό ΦΑΝΗ, κατανοώ τους περισσότερους συμβολισμούς της αλλά απέχω ακόμα πάρα πολύ στο να συλλάβω την ολοκληρωμένη σημασία της. Μπορείς να βοηθήσεις; Έστω και με πμ αν δεν θες δημόσια. Ειδικά το όνομα ΗΡΙΚΕΠΑΙΟΣ δεν το έχω ξανακούσει 

ΥΓ. Για τις φωτογραφίες που ανεβάζεις δεν έχω λόγια, είναι υπέροχες.

[Λέξεις - κλειδιά:]

In Nomine Forum > ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ - ΛΟΓΟΣ > Θρησκεῖες καί πολιτισμοί (Συντονιστής: xenarchos) > Θέμα: ΟΡΦΙΚΟΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ